• Bel: (0570) 619 561
  • info@nelettavanheuven.nl




IS DEZE STOEL VRIJ? (4) Samen … bij Grand Café Saint Tropez

Waar ter wereld tref je een bontere stoet van het menselijke ras dan op de
hoogtijdagen van de Deventer Kermis. Het is een zwoele zomeravond en
trommelvliezen krijgen het hard te verduren. De TopTien van het Hollandse
Lied slaat ons om de oren. Ik heb een-stoel-vrij gevonden op het terras van
Saint Tropez, een nieuw avontuur van BoodeBathmen, en kom ogen te kort.
Overheersend is schaarse kledij: sandalen, teenslippers, korte rokjes en
broekjes, stofjes die niets meer verbloemen en hempjes die in het Hollandse
straatbeeld niet meer weg te denken en ook niet meer weg te krijgen
plakplaatjes onthullen die moeten getuigen van grandioos lef en liefdesleven.
Onmiskenbare broers, onwennig samen op stap, overgeschoten boerenzonen,
te lang voor moeder op de boerderij gezorgd, nu gewassen en geschoren voor
hun enige uitje van het jaar. Broertjes in het kwaad die al rokend, rad pratend
en gesticulerend deals sluiten met het gekrakeel als dekmantel.                                                                                                                          
De doorsnee volwassenen schuifelen traag voort, als gedrogeerde pinguïns. Op
hun gezichten staat: laat alle hoop maar varen. Aan hun handen hangen
popelende kinderen met hoofdjes die alle kanten opschieten op zoek naar de
volgende sensatie. In ijltempo schieten groepjes opgedirkte pubermeisjes
voorbij, uitdagend gekleed en hun blikken niet gericht op knuffelbeesten,
spookhuizen en reuzenapparaten, maar op passerende jongelingen. Ook
tieners met hoofddoekjes giechelen mee om ‘t hardst, de integratie lijkt
volkomen geslaagd vanavond. Sport én kermis verbroederen.                              
Dan zie ik de krenten in de pap van deze karavaan: zwaargeplamuurde dames
in lange jurken balancerend op hoge pumps alsof ze op weg zijn naar het Go-
Ahead-Eagles-Gala. Met de pump kun je niet in de Bungy-Jump.                                                                                                     
Tegenover Saint Tropez bevindt zich een spiksplinternieuwe attractie: Wild-
River-Rafting: reuzenbanden waarin zitjes zijn gemonteerd dobberen, jagen en
duiken op een wildwaterbaan, het gegil overstijgt de Schlagermuziek.            
Janneke brengt mij een tweede Grüne Veltliner. Het uitbatersechtpaar Paul en
Anke besteedt niet alleen aandacht aan terrasaankleding, heaters en
parasollen, maar ook aan uitstekende wijnen en exquise hapjes.                                                                                                 
Nu zie ik een vader en zoon de natte trap afdalen. Het jongetje kijkt bedrukt.
“Vond je het leuk?” Hij knikt zwijgend. Ze komen mijn kant op.                                    
“Zijn deze stoelen vrij?” Ik knik. Terwijl vader de cocktaillijst bestudeert kijkt
zijn zoontje gespannen voor zich uit. Er staan zorgen op zijn gezichtje getekend
die niet passen bij zijn leeftijd. Ik schat het kind rond de acht jaar oud.
Zoveelste kind van gescheiden ouders? “Jij wil zeker cola, Tom?“ Tom knikt.                                  
Dan komt Janneke hun bestelling opnemen.                                                                          
De man toont zich verrast over haar knappe verschijning en roept met de flair
van een charmeur: “Eén cola en één … Ladykiller!” Janneke houdt haar gezicht
professioneel in de plooi. Ze is in een oogwenk terug.                                                      
Terwijl pa met interesse volgt hoe zij cola en cocktail serveert, grijpt Tom zijn
kans. “Papa … ik heb een vraag”. Het is duidelijk nu of nooit.                                                   
“Dank u, jongedame, ja, zeg het maar, jongen, je kunt je vader altijd alles
vragen.” Op wie van de twee wil hij indruk maken?                                                                                                            
Als Janneke verdwenen is perst zoonlief het er met een benepen stemmetje
uit: “Pap, ik denk dat mama niet van mij houdt.”                                                                                                      
Vader neemt een diepe teug van zijn Ladykiller, kijkt strak voor zich uit en zegt
dan met de klemtoon op iedere lettergreep: “Jouw moe-der heeft nog nooit
van ie-mand ge-hou-den.”                                                                                                                          
Het ventje verstijft en staart in z’n cola. Ik wou dat ik Dick Swaab was en even
in zijn hersenpannetje kon kijken, wat zich daar nu afspeelt, zeker is dat de
radertjes op volle toeren draaien. Plots ontspant hij zich, zuigt resoluut zijn cola
leeg en kijkt op naar zijn pa: “En pap, gaan we zometeen samen in het
reuzenrad?”                                                                                                                            
Het woord samen ….                                                                                                 
Even later lopen vader en zoon richting reuzenrad, kleine hand in grote
vaderhand. Iets verderop maakt Tom een huppeltje.