• Bel: (0570) 619 561
  • info@nelettavanheuven.nl




IS DEZE STOEL VRIJ? (8) Trauma en Herstel bij Da Mario

Na een zware praktijkdag vol relatieleed val ik onaangekondigd bij Da Mario binnen. Het is er bijna altijd druk, ook nu weer. Uitbater Hisham belooft mij een vrije stoel. Een bar als wachtkamer is geen straf. Terwijl de wijn mijn belaste geest schoonspoelt, staar ik in de reusachtige pijpenla vol kauwende en keuvelende gasten. Bij het normale staan we zelden stil, hoe buitengewoon iets gewoons ook kan zijn. Neem dit. Vrolijk uitgaansvolk schuift aan bij tafels met gesteven linnen en kaarslicht en wordt allervriendelijkst op zijn wenken bediend. Ze eten de heerlijkste gerechten zonder na afloop te hoeven afwassen. Is het niet vreemd dat we een intiem gebeuren als eten, volgens Gerard Reve zelfs intiemer dan de liefde bedrijven, en plein public beoefenen? Reve at zijn gebakken scholletje het liefst direct uit de krant en bovenal … onbespied. De sfeer hier ademt dan ook behalve gezelligheid: discretie. De bedienende dames zijn uniform gekleed in stemmig zwart, geselecteerd op ingetogenheid, schoonheid en lang donker haar, even alert als op een Intensive Care.

Aha, er is een stoel vrij, heerlijk, - aan het raam. Ik raak nooit uitgekeken op mensen die zich van hot naar her begeven. Lopen, ook zoiets ‘gewoons’, toch loopt bij nader beschouwen geen mens ‘normaal’. Stemverheffing aan het tafeltje links van mij doet mijn hoofd draaien. Je hoeft geen psycholoog te zijn om aan de uitpuilende ogen in het rood aangelopen mannenhoofd te zien dat een ruzie naar haar kookpunt stijgt.

“Dus je gooit vijf-en-der-tig-jaar huwelijk zomaar in de sloot?”

Tegenover hem zit een vrouw met de verbeten mond van Neelie Kroes, onder een enorme bos hennephaar. In haar rechterhand houdt ze een spies, die ze als een terechtwijzende vinger op hem richt.

“Dat ligt daar al jarenlang te rotten, Bas, dat weet jij ook.”

“Dat weet ik helemaal niet, Els! En waarom moet je me dat hier vertellen!”

“Omdat je hier tenminste luistert”. Een restaurant dient vele doelen. “Is er soms …” hapert Bas, de gedachte maakt hem zichtbaar misselijk. Vrouwlief breekt routineus de rug van een gambagarnaal: “Nou, zeg het maar!” Bas zet door “… heb je een ander?” Haar lach klinkt net iets te hard. Dan, met de triomfblik waarmee Neelie hooggeplaatste mannen weet te overtroeven: “Kijk, Bas, dit is nu precies waarom ik vertrek: dat eeuwige wantrouwen van jou! En ik vertrek nu ook. Nu, hoor je?”

Het is of ze op de pauzeknop heeft gedrukt, zijn vork met spezzatino blijft halverwege steken. “Waarheen?” stamelt hij in bevroren verbijstering.

“Naar Ans!” Ans, ongetwijfeld de hartsvriendin met wie deze scène al maandenlang is voorgekookt. Ans verdient nu een verslag.

Pas als Els uit zicht is verdwenen, legt Bas zijn vork neer.

Ik richt me op de vrolijkheid aan de andere tafels.

Hisham schenkt me zijn beste Grappa, Barrique, in en even later loop ik door de Sandrasteeg huiswaarts. Op het donkerste punt van de steeg zie ik een paartje volkomen opgaan in een gepassioneerde zoen. Mijn reflex is andere kant opkijken, maar het weelderige hennephaar verhindert dat. Ook ziet de man er niet naar uit dat hij Ans heet.

Sindsdien zie ik Bas regelmatig bij Da Mario zitten, steeds aan hetzelfde tafeltje, en steeds met spezzatino. Alsof hij de scène wil overspelen, nu met een goede afloop. Ook een dader keert vaak terug naar de plaats delict. Alleen is Bas niet dader maar slachtoffer, in Nederland altijd dubbel de pineut. De dader gaat vrijuit, uit vrijen, in dit geval. Gelukkig bloeit Bas geleidelijk op, geniet van de troostgevende bediening, de gesteven servetten, de gezelligheid, kortom het warme horecabad. Dat werkt bij een man met liefdesverdriet beter dan de beste therapeut.