• Bel: (0570) 619 561
  • info@nelettavanheuven.nl




IS DEZE STOEL VRIJ? (17) Toverwoord in Cucina

De meest gehoorde wens die mensen elkaar in deze verwekelijkte samenleving toeroepen, vlak voor een weekend, vakantie of etentje, is “Genietze!”
Ik zelf ervaar deze wens als een verwensing.
‘Genietze’ is een bevel. Jij móét genieten, wat je ook gaat doen of zal aantreffen. Even ondoenlijk als gehoor geven aan het paradoxale gebod: “Wees nou eens spontaan!”
Het echte genieten is een spontane, jou met fluwelen handschoen veroverende, als genadevol ervaren, zijnstoestand, die jou uittilt boven de alledaagse platvloerse werkelijkheid.
Het moeten gooit roet in het eten.
Een boswandeling onderneem ik liefst alleen, zodat mijn openstelling voor de wonderen der natuur niet in de kiem gesmoord kan worden door verbaal geweld als: “Neletta, kijk, die eik, mooi hè, je geniet toch wel!”
Intussen koester ik de stille hoop dat het overdadig genieten wordt in Cucina; hopen mag, altijd.
Als ik de zwarte tochtgordijnen opzijschuif word ik een haven van rust binnengezogen. In hartje Deventer, terwijl bijna alle tafeltjes bezet zijn.
Gastvrouw Geke loodst mij onder loungemuziek naar een plek waar ik aanmeer aan een tafel met gesteven servetten en royale glazen.
Ik stem mijn volume af op het beschaafde geroezemoes rondom: “De Rosso Salento graag”.
Ik geniet reeds, maar laat die sensatie niet als een bewuste gedachte toe, een lieveheersbeestje dat op je hand landt moet je ook in alle rust laten begaan.
Tweede gastvrouw Monique komt aankoersen met de wijn en onthult kalmpjes een kaart vol authentiek Italiaanse gerechten.
Vervolgens gaat ze overstag naar het tafeltje naast mij.
De uitbundige begroeting openbaart dat het vaste klanten zijn.
“Hoe was jullie cruisevakantie?”
Cruisevakantie? Is er nog een weldenkend mens dat sinds de ramp met de Costa Concordia nog één stap aan boord waagt van die levensgevaarlijke vleescontainers, die tegenwoordig meer op duurzaamheid dan op veiligheid worden getest?
“Geweldig!” declameert de man wiens uiterlijk als twee druppels water lijkt op kapitein Schettino. Ieder mens heeft zijn eigen voorbeeld.
”Ja, fantastisch!” vult de vrouw aan, die een enorme bos haar torst, zo kunstig gekapt, dat ze keizerin Sisi, wier meterslange haar elke dag twee uur lang werd getoept en gevlochten, naar de kroon steekt. Een coiffure waarvoor op cruiseschepen wellicht alle tijd is. Je moet je ergens mee zien te vermaken op zo’n boot.
“Wat was nou het meest bijzondere aan jullie zeereisje?”
Het echtpaar kijkt elkaar een miniseconde verdwaasd aan.
De vrouw grijpt het roer: “Nou ja, je hoeft niets, hè, helemaal niets, alles wordt voor je geregeld, precies zoals jij het wilt.”
“Zoals jij het wilt”, herhaalt de man droogjes. “En vrij drinken zonder dat je hoeft te rijden”.
“Niets te hoeven …”, filosofeert Monique, “dat is pas vrijheid!”
Alle heroïek van vrijheidsstrijders binnen één zin verschrompeld tot ledigheid.
Dan komt onverbiddelijk de gewetensvraag: “Dus jullie hebben genoten?”
Waande ik me veilig voor ongewenste dwangbevelen, worden ze verstopt in vragen.
Ik weet dat juist deze vraag ‘doesn’t take NO for an answer’.
Mevrouw weet het ook.“Twee weken lang aan één stuk door!”
Aan één stuk door genieten… kan dat wel? Onlangs zag ik in het Filmhuis “45 years,” over een echtpaar dat 45 jaren aan-één-stuk-door van elkaar meende te genieten. Maar dan zwaait een lief vanaf gindse oever en het huwelijk kapseist even onherroepelijk als de Costa Concordia.
Monique hervat haar taak en daalt behoedzaam de trap af naar de keuken.
Vanuit mijn stoel kan ik zo de keuken in koekeloeren. Chef Raffaele navigeert relaxt van aanrecht naar gaspit naar oven, alles op de cruisecontrol.
Als ik mijn hoofd omdraai verkeert het cruisepaar in zwaar weer: hun ogen staan op storm. De man bijt het spits af.
“Sinds wanneer heb jij alzheimer?”
“Wat bedoel jij nou?”
“Alsof alles koek en ei was aan boord. Jij elke middag urenlang naar die gladjanus van een masseur!”
“Wat moest ik, als jij al vanaf 3 uur aan de bar zat te slijmen met de barjuffrouw die ‘s avonds hing te paaldansen?”
“Hoe weet jij dat als je er nooit bij was?”
“Omdat die masseur toevallig haar lover is en zij zich beklaagde bij hem over die Hollandse kwijlebal.”
“Wil je ons etentje verpesten?”
“Wie begint hier over alzheimer?”
“Ben je dat alweer vergeten?”
“Luister grapjas, we zitten hier om te genieten.”
De storm gaat acuut liggen. Genieten, het toverwoord voor een hedendaags huwelijk.