• Bel: (0548) 859 690
  • info@nelettavanheuven.nl




IS DEZE STOEL VRIJ (19) Diepste wens in Madame Jeanette

Je ziet het wel eens lopen, een stokoud echtpaar, teder hand in hand, in hun fragiele gang onmiskenbaar met elkaar vergroeid. Het roept in mij een diepgewortelde wens wakker die niet in vervulling is gegaan. Oud worden met de liefde van je leven en ook in het ebbend tij nog steeds een beetje verliefd op elkaar. Ik weet dat het kan, Dries van Agt met zijn ‘meisje’ Eugenie, Henk Helmantel met zijn Babs. Een duurzaam huwelijk is voor mij nu te laat, maar de hoop op die laatste grote liefde, waarin alle voorgaande mislukkingen verschrompelen tot preludes op een daverend slotakkoord, geef ik niet op.

Het mooiste moet nog komen, al is ‘t in het bejaardentehuis.

Met Madame Jeanette is een iets minder diepe wens in vervulling gegaan: een wijncafé op loopafstand waar de waard exquise wijn serveert in gulle glazen. Vader Coen en zoon Coos schenken ook tapbieren, maar de wijnafname wint. Wijnliefhebbers zijn contemplatiever dan bierdrinkers, waardoor gesprekken al gauw dieper reiken dan de nabeschouwingen van een voetbalwedstrijd.

Ik vind een stoel vrij op het verhoogde plateau waar Coen mij zijn nieuwste vondst inschenkt, een Spaanse verdejo-viura, Fuente Milano, zo fris en bloemig dat je smaakpapillen nu al verlangen naar de lente. Terwijl ik mijn frustratie van deze dag- zorgverzekeraars die maar één zorg kennen: zichzelf- wegspoel, verstrooi ik mij met de aanblik van een bonte melange van dertigers tot zestigers die op beschaafde toon terugblikken op deze dag. Aan de bar geven eigenaren van gerenommeerde horecagelegenheden hun visie op de wijnen. Hun smaak is tijdens beroepsuitoefening geëvolueerd, dus logisch dat ze hier graag komen.

Bij de ingang verschijnt een oude heer wiens golvende grijze lokken met brillantine zijn gestut. Vliegensvlug schat hij in of het hier wel pluis is. Dan zwaait hij de deur wijd open met de zwier waarmee Hans Klok zijn elastieken dames uit zijn kisten tovert. Er verschijnt een koket oud dametje dat de meute charmant begroet: ‘goedemiddag jongelui’.

Op beider gelaat ligt een gelukzalige glimlach die bij mij een diepe snaar raakt. Zie ik hier wat mij niet was beschoren? Bij een tafeltje aan het raam helpt de galante echtgenoot zijn Edith Piaf uit haar mantel, waarbij hij een teder kusje op haar wang plant. De snoes ontvangt het zoentje met een schalks lachje.

Zodra ze zitten vinden hun knokige handen elkaar. Ze blijven verstrengeld, alleen de wijn weet deze verbintenis voor even te verbreken.

Ik krijg geen slok meer door m’n keel. Zie je wel, het bestaat. Levenslange liefde tot de dood ons scheidt. Elkaar beminnen, inspireren, elkaar schragen in diepe dalen, versmelten op grote hoogten, lief en leed delen, verlicht door dat vleugje verliefdheid dat hier aan het raam gestalte krijgt.

Hoe oud ze ook ogen, ze zijn met hun tijd meegegaan. Zij veegt en toetst geroutineerd op haar smartphone en tovert foto’s tevoorschijn, zo te zien van hun kleinkinderen. Hij bewondert ze, maar meer nog kijkt hij steeds naar haar. Ze lachen om de haverklap. Liefde en lachen houden je jong.

Aan de bar gaat het toch ineens over voetbal en dan stijgen de decibellen.

“ Van Gaal deed het prima met AZ en het Nederlands Elftal, maar niet met Manchester. Topspelers, daar kan hij niet mee omgaan”. “En die narcisten niet met zijn norse kop.” “Ja, wie wel … Truus?””Ach, hij brengt het slecht!”

Zouden Truus en Louis over 20 jaar ook zo lief achter hun wijntje zitten?

Mijn paar aan het raam nuttigt een plateau Franse kaasjes en Serrano hammetjes, in een harmonie die jarenlange training verraadt.

Voor ik door de dubbele deuren verdwijn vat ik de moed hen aan te spreken.

Ze blijken op Pothoofd te wonen. Ik stel de hamvraag: “hoe lang al bent u samen?” Het antwoord komt met geschater: “Twee maanden!”

Huiswaarts bemerk ik amper dat het regent. Beeldverschuiving vergt tijd.

Als ik de sleutel omdraai komt het besef: er is hoop. Verhuis naar Pothoofd alvorens te tekenen voor het bejaardentehuis.