• Bel: (0570) 619 561
  • info@nelettavanheuven.nl




OVER DEVENTER. #SheToo in De Sjampetter

Op deze gure herfstdag loop ik, verscholen onder een stormwerende paraplu, richting Brink. Zelfs een kluizenaar zoekt soms gezelschap.

Windvlagen weerhouden mij ervan het plein over te steken en zo beland ik in De Sjampetter waar een aangename walm van warmte mij omringt.

Ik vind een stoel pal voor het verhoogde gedeelte, zodat ik het onderstel van het gezelschap ongegeneerd kan aanschouwen.

Nadat ik een glas Negroamaro heb besteld geef ik mijn ogen en oren de kost.

Aan de tafel schuin boven mij vieren twee gehuwde paren hun avondje uit.  

Aanleiding blijkt het achtjarig huwelijksjubileum van Ron en Pien. Kinderen zijn bij oma gestald. Hun glazen klinken feestelijk.

“Op naar de volgende acht, Pien” lacht de jonge vader. Hij draagt knalblauwe schoenen. Toffe mannenschoenmode.

“Eerst de volgende vier jaar halen, Ron,” schampert Lucy tegenover hem.

Haar stiletto-pump tikt speels tegen zijn kuit.

Ron, - hij zou zomaar een zoon van Twan Huys kunnen zijn- doet alsof hij het niet merkt. “Gaat lukken, Lucy.”

Het gesprek kabbelt voort over het prille ouderschap vol poepluiers en slapeloze nachten.

“Voor ons reden om er niet aan te beginnen, hè Arnoud. Bovendien is kinderen baren een funeste aanslag op je figuur.”

Lucy zet haar opmerking kracht bij door haar in tijgerprint gehulde borstwering trots omhoog te stuwen. Ze trakteert Ron op een knipoog.

De knapperd toont zich wederom solidair met zijn vrouw.

“Valt reuze mee, hoor, Lucy! Althans bij Pien.” Pien trekt witjes weg.

Onder haar Schräder jasje zucht een uitgezogen boezem.   

Uitbater Jelger zorgt op het juiste moment voor afleiding door borden vol dampende spare-ribs in het gezelschap te laten afdalen.

Ze bestellen nog een fles wijn.

Op de muur naast mij hangt een foto van een ouderwetse veldwachter met een soort Kaiser Wilhelm helm. Zijn strenge blik is gericht op het vier paar benen voor mij. Ik zie dat op de muur achter hen meerdere veldwachters de boel vorsend in de gaten houden. Hun toezicht op de openbare zeden verhindert niet dat zich in het veld onder de tafel onoirbare handelingen voltrekken.

De tijgerin is onbeschaamd op rooftocht.

Boven tafel voert ze het hoogste woord over torenhoge targets die ze heeft gehaald als buitenboord salesmanager van Hälsta boxspringmatrassen.

Moeiteloos zie ik voor mij hoe ze onder toeziend oog van een potentiële beddengigant-klant haar wulpse gestalte op een boxspring vleit en met bevallige billendrukjes de muisstille vering aanprijst.

Ook haar prooi ziet het levendig voor zich. Zijn bedeesdheid heeft plaatsgemaakt voor onvervalste interesse. Als haar in netkousen verpakte benen zich als slangen om zijn jeans kringelen, trekt hij zijn benen niet terug. 

Naast hen voeren Pien en Arnoud niets vermoedend een serieus gesprek.

Hoe beschermen we onze dochters tegen de Robert M.’s van deze tijd. Zo lang mogelijk bij oma stallen? Ach, die verpest kinderen met snoep en verregaand gedoogbeleid. Dan volgt de puberteit met pesten en sexting. Vervolgens worden ze verkracht door Weinsteinzwijnen.

We zijn er: #MeToo, het favoriete gespreksonderwerp van dit jaar.

Hun partners springen gretig in. “Waar vrouwen een voordeel hopen te behalen manipuleren zij op hun manier.” vindt Ron. “Ach, mannen zitten al jaren in de verdomhoek; nu helemaal,” bromt Arnoud en werpt een veelbetekenende blik op zijn vrouw.

 “Nog even en mannen durven geen poot meer uit te steken,” beaamt Ron. “Dan is de beurt aan ons!” giert Lucy. Alleen Ron lacht mee.

Waar zijn de veldwachters van deze tijd, vraag ik mij mismoedig af.

Moet ik ingrijpen? Mijn pen prikken in haar visnetnijlons?

Zou het zin hebben een #SheToo op te zetten? Tegen femmes fatales die schaamteloos hun Eva wapens afvuren op mannen en zo hun relaties verknallen. Over machtsmisbruik gesproken.

Even later sta ik buiten te turen naar het 18e eeuwse pand aan de overkant.

Daar testte een vijftien jaar jongere vrouw het boxspringmatras.

Met mijn geliefde.

De pijn hield acht donkere jaren aan. Een cardioloog constateerde onlangs dat mijn hart bloedt. “Een gebroken hart kan evenveel schade aanrichten als een hartinfarct, mevrouw.”

Mistroostig ga ik door de verlaten straten op weg naar de warmte van mijn huis. Het is opgehouden te regenen, maar ik steek mijn stormwerende paraplu op. Tegen de verloedering in deze wereld. Tegen loeders als Lucy.