• Bel: (0548) 859 690
  • info@nelettavanheuven.nl




Nog voor ik wakker ben heeft het onheil mijn maagstreek bezet:                            
vandaag is de dag.                                                                                                                    
Ik sla mijn ogen open om de beklemming te verjagen, maar ze blijft hangen.
Hoe is het toch mogelijk dat mijn lichaam eerder weet wat er staat te gebeuren
dan ik zelf?                                                                                                              
Mijn ogen zoeken vergeefs de eeuwenoude balken die het dak schragen.      
Te donker nog. Ik sluit mijn ogen. Nog even toeven in mijn binnenwereld voor
ik haar inruil voor de bittere buitenwereld.                                                                  
Ik lig aan de rechterzijde van een tweepersoonsbed. De linkerzijde is al jaren
onbeslapen; toch slaap ik onder een tweepersoons-dekbed, de onbenutte helft
wordt elke twee weken zinloos meegewassen.                                                                  
Was ik gelukkiger toen mijn geliefde nog naast me lag?                                                                                   
Dit bed, stille getuige van menig hoopvol ingezet liefdesoffensief,                            
mag naar de kringloop.                                                                                                                          
Ik sla het dekbed opzij, veer omhoog, strompel op de tast naar het tuimelraam
en trek het open. Het grijze ochtendlicht geeft de kamer in één klap een
gezicht.                                                                                                                                   
Alle aanwezigen, het Biedermeierbreistoeltje, de secretaire bezaaid met
familie, opgeborgen in antieke lijstjes, de boekenkast vol Emants, Reve,
Carmiggelt, Brouwers en Bril, het borstbeeld van Marilyn Monroe, de
schildersezel met onvoltooid zelfportret, ze staren mij aan.                                
Zal ik hen vrolijk begroeten zoals Paul van Ostaijen Marc de dingen gedag liet
zeggen: dag stoel naast tafel, dag grootmoeder op secretaire, dag Marilyn op
sokkel, dag onvoltooide vrouw op ezel?                                                                                                               
Nee. Mij bevangt een heel andere gemoedstoestand: die van verraad.                                                                                 
En de verrader staat links van mij: ikzelf, in een lange mahoniehouten spiegel…
Vreemd, vanaf deze plek heb ik nog nooit de kamer rond gekeken.                                                                                                                  
Is het wel zo vreemd? Dit is de dag waarop ik alles nog één keer kan zien.      
Nu ik alles voor het laatst zie, lijkt het wel of ik alles voor het eerst … écht zie.
De gewoonste dingen worden ineens pijnlijk prachtig en waanzinnig mysterieus
in het licht van de laatste dag.  

Ik kijk in de spiegel. Is zij het die debet is aan dit drama. Of kan ze de schuld
afschuiven op de witteboordenmaffia die de crisis op z’n geweten heeft? Het
heeft geen zin kwaad te worden. Niemand verklaart zich immers schuldig.
Niemand is berecht.                                                                                                                       
De koude van het dakraam stuurt me het bovenoverloopje op. Links de
doucheruimte, in onbruik sinds het vertrek van mijn zoon. Recht voor me het
dakterras waar ‘s zomers de zwaluwen schril kirrend af en aan vliegen en via de
hoogte waarop ze cirkels aan de hemel schrijven, het weer voorspellen.                 
De barbecue staat werkloos in een hoek, de rieten stoelen verwachten geen
bezoek.                                                                                                                             
Ik draai me om naar de steile trap en houd mij als een oud wijf vast aan de
leuningen terwijl ik afdaal. Ik ben erop bedacht dat een van de halvemaantjes
losschiet. Dan raken m’n blote voeten het hout van de overloop.                    
Weemoed bevangt mij als ik mijn schrijfkamer inkijk, de statige kamer met
uitzicht op de Lebuïnuskerk en het Arsenaal, een schrijversplek, reden van mijn
koop destijds.                                                                                                                              
Door naar de badkamer. Ik stap in sloffen en hul mij in de blauwflanellen
ochtendjas. Het is niet de koude waardoor ik bevries, het zijn de spiegels die
mij doen verstijven: ik zie een vreemdeling in hen weerkaatst.                                  
Ben ik dat, in die malle jas ...                                                                                                                            
Ik vond het wel vaker vreemd als ik kijkend in de spiegel moest constateren dat
ik dat was. Als je in je eigen binnenwereld verzonken bent kan een plotselinge
blik op je buitenkant vervreemding wekken. Maar nu voelt het anders vreemd:
alsof de spiegels mij een spiegel voorhouden.                                                                                                                        
Ik draai me resoluut om naar het trappenhuis. “Zulke fraaie leuningen en
spijlen worden niet meer gemaakt, mevrouw, dat vak verstaan we niet meer”,
verzekerde een timmerman mij terwijl zijn doorgroefde hand het gebogen hout
streelde als een opa het hoofdje van zijn kleinkind.                                    
Opletten dat de versleten traploper niet verschuift.                                                      
In het raam boven de massieve voordeur zie ik de kerkklok: bijna 8 uur.          
Ik buk om de krant op te rapen en blijf even zo staan om naar de grote zwart-
wit-geblokte gangtegels te kijken: ze liggen er te dienen vanaf 1810.                                                                                                                              
In de keuken doet het koffieapparaat morrend zijn plicht.                                                    
Als ik me omkeer naar de kamer overvalt me een duizeling. Het is of de
immense boekenkast van zes bij vier op me af stormt in een verpletterende val.                                                                                                                                         
Ik grijp nog net het aanrecht vast.                                                                                    
Naar adem happend laat ik me in een stoel zakken. Dan dringt het besef met
een mokerslag tot me door: wat mij aanvalt … ben ik zelf!.                                                                                                                         
De boekenkast vol filosofie, de piano met bluesmuziek, de Jugendstilspiegel, de
stoelen bekleed met klaprozen, de kleurrijke schilderijen, de Engelse salontafel,
de meterslange eettafel, het wijnrek, de kandelabers……..                                              
dit alles ben ik, … dit hele huis is mij.                                                                                                                                                    
De zolder is mijn dromenland, het balkon mijn voorportaal naar de hemel, het
trappenhuis mijn luchtwegen, de schrijfkamer mijn geest, de badkamer mijn
naaktheid, de keuken mijn spijsvertering, de woonkamer met openhaard mijn
hart, de kelder mijn onvervuld verlangen.                                                          
Alles voelt zich thuis in dit huis, heeft zijn plek en betekenis.                                           
Dit huis is mijn projectie, mijn vleeswording en het staat op het punt te
verdwijnen, ik ben bezig af te sterven aan mijzelf.                                                                                                                 
Had ik een keus? In mijn oren tetteren zinnen die me jaren geleden deden
besluiten een eigen huis te kopen, zodat niemand mij ooit nog kon wegduwen:
“Mijn huis uit! Dit is mijn huis! Zie maar hoe jij je redt, boekenwurm.
Wereldvreemde filosoof. Rot op! Mijn huis uit!”                                                                                                               
Zij maken slimmere keuzes, die mannen van deze wereld, zij zitten op bonus-
rozen.                                                                                                                                       
Het voelt of ze mij opnieuw de straat opduwen.                                                                            

De bel snijdt als een dolk door mijn hart. O god, elf uur al.                                              
Ik spurt de trap op, schiet in jeans en T-shirt, schilder vliegensvlug een masker
en roetsj de trap weer af.                                                                                                                                         
Ik open de deur: een mannenhand omklemt de houten steel als een jager zijn
loop.                                                                                                                                          
Aan het uiteinde: Te Koop.                                                                                                                                             
Ik doe een stap opzij en laat mijn moordenaar binnen.